چهار مسیر،
یک صدای مشترک.

از وقتی یادم می‌آید به خواندن و استیج علاقه داشتم. آقای ملکی، معلم مهربان سال‌های ابتدایی، اولین کسی بود که جدی‌تر من را به سمت خوانندگی هدایت کرد.

حدود هفده‌سالگی با اصرار زیاد، از پدرم یک پیانو برای تولدم هدیه گرفتم. هم‌زمانی آن روزها با کرونا و مدرسه‌ی آنلاین، ساعت‌های زیادی برای تمرین باقی می‌گذاشت؛ یا پیانو می‌زدم و می‌خواندم، یا دوره‌های برنامه‌نویسی می‌دیدم. التون جان، فردی مرکوری و اجرای افسانه‌ای Live Aid بارها الهام‌بخش من بودند.

بعد از یک وقفه برای کنکور، موسیقی را دوباره جدی دنبال کردم و حالا حدود دو سال است گیتار هم می‌زنم. این وب‌سایت را هم خودم ساخته‌ام و از هر پیشنهاد، انتقاد یا گزارش باگی با دل و جان استقبال می‌کنم.

موسیقی برای من از سال ۱۳۹۶ با سنتور آغاز شد. در کنار آن، با گیتار کلاسیک تمرین می‌کردم و سراغ قطعه‌ها و سولوهای مختلف می‌رفتم تا این‌که در سال ۱۴۰۰ اولین گیتار الکتریکم را گرفتم.

شروع کلاس‌های گیتار الکتریک با کنکور هم‌زمان شد و یک سالی ساز را کنار گذاشتم؛ اما بعد از آن با یک گیتار هفت‌سیم برگشتم و آموزش را با ویدیوهای یوتیوب و کتاب‌های تئوری موسیقی، جدی‌تر از قبل ادامه دادم.

قصه‌ی بیسِ سابلیمو از دی ۱۴۰۳ شروع شد؛ برای اجرای روز معلم دانشکده به بیسیست نیاز داشتیم. بیس یکی از دوستانم را قرض گرفتم، اجرا خوب از آب درآمد و از همان‌جا این ساز برایم جدی شد؛ تا جایی که بالاخره بیس قرمز خودم را پیدا کردم.

گیتار الکتریک را از شانزده‌سالگی شروع کردم؛ علاقه‌ی شدیدم به متالیکا جرقه‌ی این مسیر بود. از آن روز تا امروز، موسیقی برایم از یک علاقه به یک کار حرفه‌ای و تمام‌وقت تبدیل شده است.

در سال ۱۴۰۳ یک سال مهندسی صدا را در کنسرواتوار تهران خواندم. حالا در کنار اجرای زنده، سشن‌پلینگ استودیو، آهنگسازی، تدریس و میکس و مسترینگ هم انجام می‌دهم.

من رادانم؛ درامر گروه و برادر یزدان. هنوز وارد دانشگاه نشده‌ام و کوچک‌ترین عضو سابلیمو هستم. یادگیری درامز را از سال ۱۳۹۸ شروع کردم و بعد از آن سراغ آهنگسازی الکترونیک رفتم. حدود چهار سال است که گیتار الکتریک هم می‌زنم.

از کودکی به کویین و اجراهای زنده‌شان علاقه داشتم. صدای درامز و تکنیک‌های راجر تیلور همیشه برایم جذاب بود و همان اجراها باعث شدند شیفته‌ی این ساز شوم.